پسر من آراز از بدتولد دچار بیماری فنیل کتونوری یا پی کی یو است که برای جلوگیری از ابتلا به مشکلات ذهنی و رفتاری نباید مواد غذایی پروتئین دارد استفاده کند. ما در استان تبریز شهرستان مراغه زندگی می کنیم. تنها دو یا سه کارخانه در کشور مواد غذایی بدون پروتئین تولید می کنند که هزینه آن همیشه بالا بوده است. سهیمه دولتی برای افراد پی کی یو نیز تا سن کودکی فقط شیر بدون پروتئین است و همیشه تأمین مواد غذایی پی کی یو برای ما خیلی سخت و دشوار بوده است. از طرفی فرزندمان به این غذاهای احتیاج دارد و این مسئله برای ما دغدغه بسیار بزرگی در زندگی است. تا اینکه چندسالی است آراز من در لیست اهدای مواد غذایی پی کی یو در مؤسسه توانبخشی ولیعصر(عج) قرار گرفته است و در سال دوبار بسته های مواد غذایی بدون پروتئین به درب منزلمان ارسال می شود. جدای از اقدام بزرگی که مؤسسه در کمک به ما خانواده ها در رفع این دغدغه بزرگ داشته است، همراهی و پشتیبانی های همیشگی مددکاران و پرسنل مؤسسه بوده است که محبتهای بی دریغشان ما را شرمنده کرده است.

پرنیان من 12 ساله و دچار کم توانی ذهنی است و مدرسه استثنایی می رود. ما در استان البرز شهر کرج زندگی می کنیم. من و پدر پرنیان از همان زمان که متوجه اختلال کم توانی در دخترمان شدیم تصمیم گرفتیم همان امکاناتی که برای پسرمان فراهم می کنیم برای او نیز فراهم کنیم. پسرمان در زمینه ورزش کاراته فعالیت می کند و در این زمینه موفق است. ما برای پرنیان نیز خیلی به دنبال باشگاه ورزشی بودیم که بتواند حداقل فعالیت ورزشی در هفته داشته باشد. بسیار جستجو کردیم و راهی نیافتیم. باشگاههای ورزشی یا از پذیرفتن پرنیان به دلیل مشکلات کم توانی که دارد اجتناب می کنند، یا اگر ثبت نام کنند، هم باشگاهیها همکاری نمی کنند و دخترم را در گروه نمی پذیرند. تا اینکه از طرف مدرسه با طرح ورزش مؤسسه توانبخشی ولیعصر(عج) آشنا شدیم. خوبی این برنامه این است که بچه ها در یک سطح هستند، مربی متخصص کار با این گروه از توانخواهان است و نیازها و ملاحظات کار با آنها را به خوبی می داند و اینکه شرکت در این برنامه ورزشی رایگان است که دیگر جای تعجب فراوان دارد. یکی ازمهمترین دغدغه های زندگی من با حضور پرنیان در این برنامه ورزشی رفع شده است و تغییرات مثبت را به خوبی در رفتار دخترم حس می کنم. واژه تشکر در مقابل بسیاری از خدمات از جمله طرح ورزش مؤسسه توانبخشی ولیعصر(عج)، حق مطلب را ادا نمی کند.

صالح و فرشته دوقلوهای 14 ساله ما هستند که از بدتولد دچار معلولیت شدید بوده اند و از پوشک بهداشتی برایشان استفاده می کنیم. ما در ایرانشهر زندگی می کنیم و 5 فرزند دیگر نیز به غیر از صالح و فرشته داریم. همسر کارگر ساده است و خرج معمول زندگی را به زحمت به دست می آورد و دیگر توان مالی برای رسیدگی به دو فرزند معلولمان نداریم. مدتها بود در تأمین پوشک بهداشتی برای بچه ها دچار مشکل بودیم تا اینکه از بهزیستی به ما اطلاع دادند که یک مؤسسه توانبخشی به زاهدان می آیند و به بچه ها وسایل کمک توانبخشی می دهند. بعد از این که با مؤسسه آشنا شدیم و وسایل اهدایی را تحویل گرفتیم در حمل و جابجایی بچه ها مشکلاتمان کمتر شده بود اما بحث بهداشت بچه ها همچنان برایمان مشکل ساز بود. تا اینکه مددکار مؤسسه باما تماس گرفتند و جویای سایر مشکلات ما شدند. بعد از آن چندسالی است که دوبار در سال پوشکهای رایگان به درب منزل ما ارسال می شود. با اینکه کالسکه های اهدایی مؤسسه را استفاده می کردیم اما برای پوشک روزهای اول که اصلا باور نمی کردیم چون فکرش را نمی کردیم که یک مؤسسه آنقدر در مشکلات ما عمیق شود که به فکر تأمین پوشک بهداشتی بچه ها بیفتد. اما سالهاست که چشم امیدمان بعد از خدا به مهربانیهای مؤسسه توابخشی ولیعصر(عج) است. حتی چندوقت پیش برای ما از طریق آنلاین آموزش دادند که چجوری از پوشکهای پارچه ای استفاده کنیم و حتی تعدادی نیز برای ما فرستادند که نشان می دهد مؤسسه چقدر دغدغه ما را دارد. خدا نگهدارشان باشد.

وقتی طرح راهی به آسمان در خراسان رضوی استان محل زندگی ما اجرا شد، محمد 7 ساله بود. پسر من فلج مغزی است و نمی تواند راه برود. با اینکه هوش خوبی داشت اما به دلیل مشکلات حرکتی خودش و سختی هایی که ما در جابجایی او متحمل می شدیم بیشتر اوقات در منزل بود. از وقتی که کالسکه اهدایی مؤسسه را تحویل گرفتیم زندگی پسر من رنگی و شاد شد. به مهمانی ها می آمد، توانست به مدرسه برود، مسافرت را برای اولین بار تجربه کرد و من، پدرش و خواهربرادرهایش از شادی اش، ذوق زده شویم، از دیدن موفقیتهایش، اشک شوق بریزیم و رنگ غم و عصه را از زندگی مان پاک کنیم. حمایتهای مؤسسه در طی این سالها ادامه داشته است و حتی بیشتر از آشنا و فامیل هوای محمد را دارند و پیگیر نیازها و مشکلات او هستند. زبان من از تشکر قاصر است.

پسرم نیما امید زندگی ماست. وقتی در 5 سالگی دکتر گفت که دچار تأخیر در رشد و تکامل است دنیا روی سرمان خراب شد. با اینکه دکتر می گفت اگر از خدمات توانبخشی با کیفیت و به موقع استفاده کنید مشکلات بسیار کمتر خواهد شد اما باز هم نه قبول می کردیم نه باور. تا اینکه توسط یکی از پزشکان معتمد به مرکز توانبخشی نوید عصر معرفی شدیم که پس از ارزیابی های اولیه بخش روزانه را به ما پیشنهاد دادند. روزهای اول بسیار نگران بودیم و هنوز ناامید و نیما نیز خیلی بی تابی داشت و در کلاس نمی ماند. مشاوره های تیم توانبخشی مرکز به ما دلگرمی می داد و کم کم پیشرفت را در پسرمان حس کردیم. بی تابی ها از بین رفته بود، می توانست با بچه ها و مربیانش ارتباط بگیرد، تمرکز و توجهش بیشتر شده بود، ما هم پا به پای او آموزش می دیدیدم که در خانه نیز آموزشها را ادامه دهیم تا این زنجیره قطع نشود. تا اینکه به سن سنجش مدرسه رسید و روزی که جواب قبولی سنجش در مدرسه عادی را گرفتیم تا خانه با همسرم فقط اشک شوق می ریختیم. به نظر من فرقی که این مرکز یا مراکز مشابه دارد در نوع آموزشها، پیگیریهای مداوم تیم توانبخشی و همدلی مرکز با خانواده هااست. من واقعا احساس می کنم فرزند من را همچون فرزند خودشان می بینند و دوست دارند...